Soofjetunie

Verteld aan ouders? Ja / nee / hoe?

Recommended Posts

Hee allemaal!

 

Ik zal mij even voorstellen, 

Ik ben 25 jaar en ik neus al een tijdje rond op dit forum. Ik probeer zoveel mogelijk ervaringen te lezen om mijzelf meer zeker te maken van dit besluit.

Ik heb een erg drukke baan in de horeca als manager en ervaar daarom veel stres en weinig vrije tijd. 

 

Verder denk ik al jaren over een borstvergroting na. 

Vroeger was ik aan de zware kant en had ik een D. Hier was ik zeker blij mee. 

Tegenwoordig ben ik een stuk slanker en heb ik nog maar een B. Mijn borsten zijn leeg en 'klein'. 

Graag zou ik ze dus willen opvullen met een borstvergroting.  Ik wil niet persee voor veel groter gaan, maar wat ik al zei, meer voor gevuld en stevig.

Ronde siliconen zijn mijn ogen op gevallen. 

 

Ik zie veel goede verhalen over dr Verdock en dr straten, als ik eens een consult ga plannen dan zouden zij mijn eerste keus zijn. 

 

Het enige wat mij alleen tegenhoud is;

 

Ik ben bang voor de reactie van mijn ouders. Ze zijn erg traditioneel. Tatoeages, daar doe je niet aan (zit er stiekem onder) , piercings doe je niet aan, en zo geld dat ook voor cosmetische ingrepen, je hebt een gezond lichaam en daar moet je blij mee zijn. Dat zou de reactie zijn. 

Dat betekend dus ook dat ik het eigenlijk niet aan ze wil vertellen. Maar aan de andere kant , hoe kan je dit ooit verborgen houden als je ineens met 2 cup maten groter op visite komt.

Wie heeft hier ervaring mee?

 

Verder, omdat ik weinig vrij heb, hoe ga je er mee om op werk? Je hebt uiteraard een herstel periode, maar is het mogelijk om ook vrij te krijgen van werk zonder hier vrije dagen te voor moeten op geven. Kan dit vallen onder t mom van, zieke dagen door een operatie? En laat een werkgever dit ook toe? 

 

Zo heb ik nog 10tal andere vragen, maar eerst wil ik is kijken wat voor reacties ik ga krijgen op deze post.

Ik hoor graag over  jullie ervaringen.

 

Groetjes Soof.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hee dames,

 

Eigenlijk ben ik heel erg nieuwsgierig hoe jullie het aan je ouders hebben verteld.

Van te voren al? Of juist erna? Of gewoon nog steeds niet haha

Hoe pakte ze het op?

Ik weet namelijk dat mijn ouders erg traditioneel zijn en dit absoluut niet zullen toejuichen. Dat maakt het een stukje lastiger om het te vertellen. 

Maarja, het zal ook lastig te verbergen zijn natuurlijk.

Ik ben benieuwd naar de reacties.

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Daar mag je echt zo blij mee zijn! Had ik dat maar. 

Mijn vader flipte al helemaal toen hij zag dat ik een tattoo had. Maar echt een levens preek kreeg ik. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hey snap dat het heel lastig is.. Ik woon samen met mijn moeder dus zij weet al een aantal jaren dat ik hier over nadenk. Mijn moeder heeft me gesteund in alles. Echter weet mijn vader het niet (bijna/geen contact met hem).

Denk dat het voor jouzelf fijner is om het wel te vertellen. Misschien begrijpen ze het wel en kunnen ze je steunen? Anders verspreek je jezelf misschien een keer en komt het veel harder aan, krijg je van die ongemakkelijke situaties haha..

Heel veel succes met deze lastige beslissing!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik had heel veel stress om het thuis te vertellen. Zo erg dat ik toen ik begon met spreken gelijk begon te wenen :22: maar ze waren net blij dat ik het wou delen ondanks ik er zo'n moeite mee had om erover te beginnen. Ze zijn beide niet zo positief erover want 'snijden in een gezond lichaam' enzo.. En ze staan dan mssh niet te springen voor m'n operatie, maar ze staan wel achter mijn beslissing omdat ze mij kennen en weten dat er lang over nagedacht geweest is en dat ik dit echt zo graag wil. Dus zo heb ik toch wel veel steun aan hun. Je blijft altijd 'hun kleine meisje' denk ik dan, gelijk hoe oud je bent ^_^

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Melin

Zou het gewoon delen voor een fijn gevoel! Ookal zullen zij er niet mee eens zijn, zul je toch je eigen keuze moeten maken. Mijn vader stond er ook niet achter, maar heb hem uitgelegd hoe ik me voel met wat ik had en hoe graag ik het wilde doen. Uiteindelijk moedigde hij me niet aan, maar begreep en steunde me wel! 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Mn moedet zei meteen gelijk heb je! Mn vader had wel zoiets van je bent gezond Maar Hij stond wel achter mijn keuze. Mijn ouders hebben zelfs een flink deel mee betaald 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Naja dat is het ook een beetje. Mijn ouders schenken af en toe een bedragje op mn rekening. Niet omdat ik erom vraag maar omdat ze het willen. En ik wil ze niet het gevoel geven alsof ik hun geld aan zoiets uit gaat geven waar ze het niet mee eens zijn.. erg lastig.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hey!

Ten aller eerste; doen waar jij je goed bij voelt! Ongeacht de persoon, niet denken aan anderen hun mening, maar maak jezelf gelukkig.

 

En het werk, je moet hier indd verlof voor opnemen. Een plastische ingreep is "ziek door eigen toedoen" en kan de werkgever ervoor kiezen je niet door te betalen. Tenzij je een hele goede verstandshouding met je baas hebt, en hier anders over denkt.

 

Veel succes ermee!

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Dag Soof,

 

Wat het niet vertellen aan je ouders betreft, is het bij mij net zo. Ik heb een goeie band met mijn ouders, maar ze zijn ook op dat vlak redelijk traditioneel. Ik ben niet van plan het ze te zeggen. Een tip die ik gekregen heb is om voor je operatie al subtiel op te bouwen dmv opvulbeha’s. Zo is het verschil na de operatie al minder groot en valt niemand achterover... kan ook zijn dat eens ik mijn operatiedatum geprikt heb ik hen dit toch meedeel. Uiteindelijk is dit je eigen keuze en of ze je steunen of niet, ik ga er alleszins mee door. 

 

Veel succes!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heb je inmiddels de beslissing al gemaakt of je het wel of niet verteld? Ben erg benieuwd hoe het heeft uitgepakt!

Share this post


Link to post
Share on other sites

@Soofjetunie ik snap je helemaal! Ik heb al 9 jaar een tattoo en mijn pa weet het nog altijd niet en ik ga dat zo houden. Aan mijn ma had ik het moeten zeggen omdat ze me moest helpen om een kleedje aan te passen (ik kan niet met een naaimachine overweg) en dat kleedje moest ik dus passen en zo was de tattoo zichtbaar maar bedek het altijd als ik naar mijn ouders ga en zo gaat mijn pa het nooit weten. 

 

En dit ben ik ook van plan met mijn bv. Mijn ouders zijn ook vrij conservatief (vooral mijn pa) en hebben me in het verleden ook financieel erg geholpen toen ik het moeilijker had. Moesten ze horen dat ik nu zoveel geld ga uitgeven aan iets "oppervlakkig" in hun ogen (en natuurlijk verklaren ze me gek dat ik "laat snijden in een gezond lichaam) dan vind ik dat echt precies of ik hun een slag in het gezicht geef want ik weet dat mijn pa zou vinden dat ik dat moet sparen of verder investeren in mijn appartement (die nog niet af is). 

Ik ben niet van plan van supergroot te gaan dus denk niet dat het heel erg gaat opvallen als ik goed kies wat zal aantrekken als ik op bezoek ga. Ik wil mijn borsten terug opvullen namelijk. 

 

Ik vind het fijn dat er velen het open kunnen vertellen aan hun ouders maar soms is er meer in het spel en waarom dan beslissen het te vertellen als het hun ongelukkig zal maken. 

Nee.. voor die reden zeg ik het niet. En als het iemand zal opvallen dan zal het mijn ma zijn, als mijn pa een vermoeden zou hebben dan denk ik zelfs dat hij me nooit zou durven vragen of ik die trant iets aan mijn borsten laten doen heb. Zoals ik zei.. vrij conservatief dus zal mijn geheimpje wel kunnen houden. 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik heb mijn moeder verteld dat ik erover dacht, ze schrok heel erg blijkbaar want begon meteen te vertellen dat het gevaarlijk was en dat ze niemand kende die er achteraf blij mee was! Zij zou het nooit doen!!!Ik was een beetje perplex omdat mijn moedeer juist altijd achter me staat. ik heb haar de volgende dag gebeld en gezegt dat ik heel verdrietig was geworden van haar reactie en dat ik ook heel onzeker over mijn borsten was. me niet meer vrouwelijk voelde. Ze gaf meteen aan dat ze het niet zo bedoelt had maar dat ze heel bang was dat het mis zou gaan en dat ze niet wilde dat ik die ellende mee zou maken. Ik heb haar de keer daarna mijn borsten laten zien en ze begreep me toen volledig. Ze heeft zelf een zeer volle e cup. Ze is me ook volledig gaan steunen. Heeft aangeboeden op de kinderen te passen en ze ipv 1 nacht 2 nachten bij zich te houden zodat ik de eerste nacht geen kids had die mama zielig zouden vinden. Mijn man kon zivh dan volledig op mij richten. Met sinterklaas heb ik toen een kadobon gekregen om een dagje te gaan shoppen voor een mooi lingeriesetje als ik weer bhś mocht dragen. 

laatst zei ze tegen me dat ik meer op heer dochter vroeger leek. vrolijk, met meet zelfvertrouwen die leuke kleding draagt, geen verhullende shirts en dikke maximizers... Je had haar gezicht moeten zien toen ik mijn maximizers liet zien!!!! Ze stond echt met open mond te kijken!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Miss86

Heb je het ondertussen al verteld? 

Ik weet niet hoe je borstsituatie nu is, maar ik had zo weinig dat ik me ouders niet eens iets hoefde uit te leggen om mij te begrijpen.! Als je zo plat bent moeten je ouders je wel begrijpen “je bent altijd onzeker, voelt je niet 100%vrouw” dat kan je ze uitleggen .! 

 

En uiteindelijk wordt jij er een gelukkiger persoon van:35:

Share this post


Link to post
Share on other sites