Guest

Had jij je leven voorgesteld hoe jij nu je leven leeft?

Recommended Posts

Guest

Ik denk vaak aan vroeger, ik denk dat iedereen dat wel een keer doet..toch? En dan denk ik hoe ik ben opgegroeid, volwassen werd. Een dochter gekregen. Etc etc…

Was dit mijn verwachtingspatroon?

Ik bedoel, ik zit bijvoorbeeld nu hier. Ik bendan wel al 20 jaar aan het dromen geweest voor een bv, maar had nooit gedacht dat ik het zou doorzetten

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik heb wel mijn ambitie bereikt zeg ik eerlijk! Lieve man, mooie kids, fijn huis, paardjes, buiten en gezond!

Luister goed, is zeker niet vanzelf gegaan. Aardige hobbels moeten nemen. Maar als je nu kijkt denk ik ja! Dit is het! En nu vasthouden en waarderen en genieten!

Ik voel me ontzettend rijk en blessed!

Ook met fijne mensen om me heen!

Share this post


Link to post
Share on other sites

OOOh love dit onderwerp....ik denk heel vaak terug aan vroeger...met heimwee dikwijls...dan betrap ik me erop dat ik met tranen in men ogen denk aan de tijd dat ik samen met mijn broer in de weekends naar onze bompa gingen,op de boerderij...God wat hadden wij het goed toen...heerlijk spelen in de weiden,of op de hooizolder,of de fiets nemen en door de bossen rijden,door de grote tuin die mijn bompa alle dagen van s'morgens tot s'avonds onderhield wandelen en versteld staan van de kleurenpracht van alle bloemen,op de zalige schommel(die mijn bompa zelf maakte van een wasmand) uren wiegen en geen zorgen hebben,de kippetjes eten geven en eieren zoeken,in de beek spelen en de koeien plagen,boomhutten bouwen in de mooie treurwilg en onze bompa vol bewondering met grote ogen aankijken tijdens zijn verhalen die hij ons vertelde....

Dat neemt een mens zo als vanzelfsprekend jammer genoeg,en die kostbare kindertijd is zo snel om...

Soms denk ik,ooh waar ben ik opgehouden met kind zijn....wanneer is die moment geweest dat ik het laatst in de weide gespeeld heb,uren geschommeld heb en van mijn bompa zijn verhalen genoot....

Op een dag wordt je wakker en ben je getrouwd,heb je kinderen en een huis met een tuin van jezelf...en dan denk je...waar is de tijd toch heen gegaan...

Maar daar in de tuin van mijn bompa,wiegend op de schommel,dromend van een leven dat nog niet bestond....daar was ik het gelukkigste meisje ter wereld...al besef je dat pas als je kindertijd lang vervlogen tijden zijn...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Sylleke

Ja, de kindertijd die gaat zo snel. Als je kind bent, heb je geen zorgen. Moet je je niet druk maken over oorlogen, doodgaan, ouder worden, lieve mensen verliezen.

Ik heb dat dus ook. Ik denk er veel over na. Ik kan nogal denken weet je. Ik probeer wel altijd een antwoord op iets te krijgen, maar dat gaat niet altijd he?

Ik heb mij heel vaak afgevraagd waarom dit of dat zo gelopen is.

Had ik dit verdiend? Heb ik het zelf opgezocht? Moest het zo zijn?

Ik denk van wel. Ik heb ooit het boek ";het leven is slechts een leerschool" gelezen van Thea van Leent. Dat is zo'n mooi boek en ben ik vanaf toen anders naar mijn leventje gaan kijken en observeren.

Ik weet dat alles is voorbestemd, alleen jij zal de stappen moeten doen.

Bepaalde dingen in het leven had ik liever wel anders gezien. Maar, zo had het gewoon moeten zijn dus. Ik kan mij daarom druk gaan maken, maar dat heeft geen enkele zin.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heerlijk als ik dit zo lees....ik ben nooit echt happy child geweest....viel altijd buiten de boot, gescheiden ouders, enig kind, voelde me erg onbegrepen en ongewenst. In de pubertijd zomogelijk nog erger. Tja dat geeft hobbels. Altijd op zoek naar....iets wat ik niet kende maar wist dat het er was!

Tis dat ik toch ben blijven knokken en een onwijs leuke vent ben tegengekomen op mn 25e. Samen namen we de hobbels, 1+1=3. En dat maakt ook nu wie we zijn en hoe we in het leven staan!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Sylleke

Ik ben ook nooit een echt happy kindje geweest. Niemand zag mij staan eigenlijk. Ik was altijd wel "alleen" Ik wist dat er heel veel dingen niet klopte toen ik aan opgroeien van. En uiteindelijk klopte dat dan ook helemaal.

Toen mijn ouders eenmaal waren overleden ben ik naar mijzelf op zoek gegaan. Was ook een hele strijd, maar, ik heb die wel gewonnen. Het was zwaar, maar ik hield vol!! Steeds weer. En dan kom je er uiteindelijk achter dat alles heel anders is gegaan dan dat je zelf wist. Ik "wist" het wel. Maar je bent nog een kind..en wat weet een kind nou toch?

Dus, toen ik 30 jaar was ben ik achter mezelf gaan zoeken. Wie was ik? waar kwam ik vandaan? Na heel lang zoeken wist ik waar ik vandaan kwam..Dat was heftig en heeft er behoorlijk ingehakt, maar, ik wist het, en daar ging het mij om.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Helaas al vanaf jongs af aan erg lastige jeugd..droomde altijd om dierenarts te worden, helaas door lichamelijke problemen en 3 maanden in een rolstoel alles anders gelopen dan ik had verwacht. Ondanks dat toch erg positief en maken van het leven wat ik er van maken kan:-)

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik was als kind ook niet echt happy, veel gepest enzo.

Ook was erg onzeker en verlegen.

Toen ik begin 20 was heb ik wat aan mijn assertiviteit gedaan, daardoor voel ik me nu veel zekerder.

Ik zeg meer wat ik denk, omdat ik vind dat mijn mening ook telt.

Helaas pas ik daardoor wel minder goed in mijn familie die het liefst altijd alle conflicten vermijd "om de lieve vrede" en dus dingen niet uitspreken.

Gelukkig heb ik mijn man en lieve kindje, zij zijn de spil van mijn bestaan. En natuurlijk m'n 2 poezels!!

Maar is het wat ik had verwacht.....nee, altijd gedacht dat ik al dan niet met een Antilliaan op Curaçao zou belanden :-)

Inmiddels is dat overigens niet meer wat ik ambieer. Alhoewel emigreren nog altijd wel ergens in mijn hoofd blijft spoken....maar je moet altijd iets te dromen hebben, vind ik.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Kijk zo leren we de mens achter de borsten kennen!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Sylleke

Over dat emigreren herken ik ook wel Spekkie. Als mijn hubbie toch naar het buitenland zou moeten voor zijn werk, ik volg direct. Dat zit bij mij ook jaren in mijn systeem.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Sylleke

ja inderdaad ;-) We zijn niet alleen maar vrouwen met een Boobie fobie...maar we zijn ook vrouwen met gevoelens, dromen tegenslagen etc etc. En ik vond het we een leuk topic om het neer te zetten. We zijn gewoon mee dan dat!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ja leuk toch?! Vind het echt wel tof om te lezen en ook leuk dat iedereen zo open reageert!

inderdaad een goed topic van je, heerlijk!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest Sylleke

Ik wilde idd iets anders neer gaan zetten, juist om even niet aan de boobies te denken. We zijn er (Ik tenminste wel) elke dag maar mee bezig. Even off-topic is ook wel eens lekker he?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heftig Sylleke ! Een hele emotionele periode voor je .

Respect voor je .

Goed plan ! Erg leuk om alle verhalen zo te lezen .

Share this post


Link to post
Share on other sites

Lijkt wel een film, wat heerlijk om jou verhaal te lezen ..

En natuurlijk bompa , wat fijn z'n opa !

He, wat geniet ik toch van jullie verhalen !

Share this post


Link to post
Share on other sites