Ga naar inhoud
Borsten Forum


MissV

MissV : 9 januari 2017 : Dr. Vertriest : Maria Middelares : Gent

Aanbevolen berichten

Hallo allemaal,

 

in de aanloop naar mijn operatie heb ik al een en ander meegelezen als gast, maar nu na mijn operatie beslist om toch ook een account aan te maken. Ik lig hier op de bank, blij, maar toch met wat vragen en onzekerheden. Misschien vind ik hier wat antwoorden?

Ik ben 32 jaar, mama van 2 jongens, partner van een man die het niet gewend is om het huishouden te runnen, maar die nu toch wel heel erg zijn best doet.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Delen op andere sites

Na jaren van twijfeI was het maandag eindelijk zover. Na mijn zwangerschappen was ik echt niet meer gelukkig met mijn borsten. De inhoud was zeker ok, het volume en uitzicht niet. Alles bij elkaar in een voorgevormde bh kon het er nog mee door... maar he, ik ben 32! Mijn moeder (62) heeft een stevigere voorgevel dan ikzelf... Dezelfde maat, mooiere vorm, daarvoor gingen we! Er werd geopteerd voor een borstlift met prothesen (Mentor)

 

Vrijdag werd ik opgebeld dat ik me maandag om 14.30 mocht aanmelden in het ziekenhuis. Maandagmorgen heel de tijd druk in de weer geweest om de zenuwen te temmen, wat behoorlijk lukte. Nog een douche genomen en gedacht "dit is de laatste keer dat ik deze borsten was... ". 

 

Bij aanmelding in het ziekenhuis bleek dat mijn operatie pas gepland stond om 16.30. De moed zakte in mijn schoenen! Dit zou een dagopname worden... dat leek me nu vrij onwaarschijnlijk. Ik had graag mijn partner bij me gehad na de operatie. We hadden wel oppas voor de jongens voorzien, maar uiteraard niet voor de hele nacht. Ik kon niet anders dan me er in schikken... het moest dan maar.


In afwachting van de ingreep mochten we in een cosy wachtzaal plaatsnemen. Om de tijd te doden speelden we nog wat spelletjes Backgammon op de telefoon. En dan stond daar plots de verpleegkundige met de boodschap dat het "zover" was. Opgewonden, nerveus, blij, beetje bang... nam ik afscheid van mijn partner. 

 

Ik werd meegenomen naar de kleedkamer door een student en mocht daar mijn spulletjes achterlaten. Een veel te grote badjas, nog grotere pantoffels en een operatiehemdje lagen voor me klaar. Ik werd begeleid naar het volgende wachtplaatsje. 

 

Sneller dan verwacht stond dr. Vertriest plots voor me. Ik werd voorgesteld aan de operatieverpleegkundige en er moesten nog wat foto's genomen worden. Vervolgens werd er een heus kunstwerk op mijn borsten getekend. Daarna werd ik meegenomen door de anesthesist en dan ging het heel snel. Infuus erin, grapjes maken, op tafel en "we gaan goed voor je zorgen, tot straks". Ik was heel nerveus voor de narcose door een nare eerdere ervaring. Niets dan lof voor deze mensen! 

 

Ik werd wakker rond 22u. Even mijn tong rond in mijn mond, opzoek naar een tube... Gelukkig! Hij was weg. Ik voelde me wel heel misselijk en moest braken. Door die tube had ik wel een heel nare chemische smaak achterin mijn mond. De verpleegkundige vroeg of ik pijn had. Dat viel heel goed mee, mijn bovenarmen wilden wel niet meewerken.
Ik kreeg mijn telefoon terug, maar kon er niet veel mee. Een heel kort telefoontje naar mijn lief en weer slapen.

 

Rond 1u werd ik naar mijn kamer gebracht en was ergens wel 'blij' dat ik de nacht kon blijven. Optimale pijnstilling via het infuus, perfect volgens het boekje. Wat een luxe. Ik zou het zelf niet beter gekund hebben.

 

Om 7u ging het licht aan... BAM! een 'ietwat' nerveuze verpleegkundige meldde me dat dr. Vertriest zo mijn redons zou komen verwijderen. Ik ben een schrikkepuit... ook dat zorgde weer voor hartkloppingen. Niet nodig bleek achteraf. De arts deelde nog mee dat alles naar wens was verlopen en dat ik over twee weken bij hem verwacht werd.

 

De eerste wasbeurt was een heel avontuur van auw en oe en ai, maar eigenlijk valt het allemaal heel goed mee. Het is eerder van niet durven en angst dat het misschien weleens pijn zou kunnen doen.

 

Na mijn ontbijt, kwam de bh-dame en daarna mocht ik naar huis. 

 

Vandaag ben ik dag drie post-op en ik voel me goed (die niesbui van daarnet niet meegerekend). Gisteren was een offday: kotsmisselijk. Vandaag gaat het beter. De thuisverpleging is ook al langsgeweest en de wondheling verloopt naar wens.

Slapen op mijn rug is moeilijk (pijnlijk, ik ben een zij-slaper). De relax-zetel biedt hier wel uitkomst.

 

Het enige waar ik me vragen bij stel is de zwelling. Van oksel tot oksel staat alles gezwollen. Ik heb kokosnoten gevraagd, geen watermeloenen... op dit moment voelt het zo en das geen leuke gedachte. Ik heb er wel vertrouwen in dat het helemaal goed komt... maar toch schrok ik gisteren even toen ik door de papierwinkel ging. De gebruikte prothesen zijn 245 cc. Dat is bijna 1/4 meer dan we initieel hadden besproken. Hij zal er wel een reden voor gehad hebben zeker? Hoop ik. Ik heb morgen de nieuwjaarsreceptie van mijn werk. No way dat ik mijn jurkje dicht ga krijgen! 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Delen op andere sites

Wat een ervaringen krijg je te verwerken he! Het is iig achter de rug en volgens mij goed gegaan. Gefeliciteerd met je nieuwe boobs. Hoop dat je dik tevreden bent. Denk dat het nog wel even kan duren voordat je het uiteindelijke resultaat ziet. Hoop voor je dat de zwelling snel minder wordt. Sterkte met herstel.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Delen op andere sites

Dankjewel Maaike! Ja, gaat goed. Een beetje te goed. Doordat ik zo weinig pijn ervaar, is het wat moeilijk inschatten wat mijn lichaam al aankan en wat niet. Maar: ik klaag niet. So far, so good.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Delen op andere sites

Goed om te horen. Voel pas als pijn als ik iets doe wat niet slim is. Wil echt al teveel. Doe fanatiek aan fitness dus kan gewoon niet stilzitten. Best lastig met een kleine van 1,5 jaar oud. Maar ik weet nu al dat ik die 6 weken niet ga redden met niks doen. Wandelen en fietsen kan vast veel eerder toch :blush:

Deel dit bericht


Link naar bericht
Delen op andere sites

Ik herken dat wel, ik heb mezelf beloofd vandaag rustig aan te doen al is het ook niet altijd mijn fout als ik mezelf ietwat forceer. Zelfs als ik een wat zwaardere deur (koelkast, auto, winkel) moet openen heb ik iets 'raars'. Mijn borsten worden dan harder en ik heb het gevoel dat er dan zich vocht opstapelt aan de zijkant richting oksel... als ik dan even rust neem wordt het weer normaal. Bij schakelen in de auto heb ik het ook, dus dat doe ik maar even niet zolang het niet echt hoeft.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Delen op andere sites
Gast LiaLa

Hai!!

Gefeliciteerd met je nieuwe Boobs! De zwelliing zal zeker nog afnemen, het is wel belangrijk dat je voldoende rust neemt en niet teveel doet met armen. Ik mocht de eerste 4 weken niet autorijden, je armen niet boven je hoofd heffen en de eerste weken ook niet tillen. Je wilt tenslotte ook dat het niet alleen snel maar ook mooi geneest.

Heel veel beterschap!!

Deel dit bericht


Link naar bericht
Delen op andere sites

@LiaLa De zwelling neemt inderdaad af. Al heb ik het idee dat er een nieuw stuk van het genezingsproces in gang gezet is. De spierpijnen zijn zo goed als weg, ik heb eerder een prikkelend gevoel nu. Het voelt nu ook alsof de prothesen als zuignappen op mijn lichaam zitten. :D Ik kan het moeilijk anders omschrijven.

Autorijden doe ik voorlopig niet meer, donderdag kon ik niet anders omdat de kids van school gehaald moesten worden en ik had niemand die het voor mij kon doen. Tillen doe ik niet en ik beweeg met momenten rond als een kip zodat ik mijn armen niet boven mijn hoofd moet doen (met omkleden enzo).

Mijn partner is wel erg lief en bezorgd. Ik vind het wat lastig om hem om hulp te vragen, terwijl hij dat met veel liefde doet. Dankjewel voor je bezorgdheid.

 

Vandaag een rustige dag. Mijn zusje komt langs en brengt een ovenschotel mee. En taart. 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Delen op andere sites
Gast LiaLa

In het begin ervaarde ik we flinke druk op de borst, vooral als ik ging liggen. Ook dat gaat voorbij. Laat jezelf maar gewoon vertroetelen, geef je over. Je zult zien als je loslaat kom het het ook allemaal goed. Het is zo vrouwe eigen om de touwtjes niet te kunnen loslaten.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Delen op andere sites

Sinds woensdagavond, donderdag gaat het stukken beter. Ze voelen ook al een beetje meer 'eigen'. Zometeen de eerste na controle en dan gaan de pleisters er af. Ik ben reuzebenieuwd naar het anker... spannend. Ik hoop dat hij tevreden is over de huidige stand van zaken. Zei ik al dat ik het spannend vind? ... wordt vervolgd.

Deel dit bericht


Link naar bericht
Delen op andere sites

@mmmaaike De controle is goed verlopen. Het was wel een heel gedoe om er te geraken; files, wegomlegging. Ik was enkele minuten te laat maar hij kon er wel om lachen toen ik luid hijgend kwam binnen stormen.

 

Volgens hem verloopt alles volgens plan. De wondes staan mooi, op een klein lekkend plekje na op de T-splitsing van het anker. Ik schrok wel toen ik dat anker zag. De tepel is mooi en zie ik helemaal goed komen, ook onder mijn borst ziet het er goed uit, maar die verticale lijn... Hoe fijntjes het ook gehecht is... ik had het nog niet eerder in zijn geheel gezien. Komt helemaal goed volgens hem, maar ik was er gisteravond wel een beetje verdrietig om. De zwelling is goed afgenomen, ze krijgen stilaan vorm. De harde blauwe plek links komt zoals gedacht van de liposuctie en is perfect normaal. Het blauwe zal snel verdwijnen, de hardheid zal wat meer tijd nodig hebben. Ik heb niets om over te klagen en toch knaagt er iets.

 

Het is niet dat ik ze niet mooi vind, maar ik voel me nu heel onzeker. De vorm is nu al mooier dan ik ooit gehad heb, ze zitten waar ze horen te zitten, mijn tepels zijn ook veel mooier dan voordien. Die man kan toveren, en toch ... misschien lagen mijn verwachtingen verkeerd betreft het genezingsproces van dat litteken. Je weet het wel, maar hoopt toch stiekem dat het veel minder zichtbaar is.

 

Over 4 weken opnieuw controle. Ik hoop ondertussen te wennen aan dit nieuwe stukje van mezelf.

 

Deel dit bericht


Link naar bericht
Delen op andere sites

Het is nog geen 2 weken geleden meis. Zoiets heeft tijd nodig. Littekens moeten helen borsten nog gaan vormen. Kan wel 2 jaar duren voordat de littekens compleet tot rust en zacht zijn geworden. Je moet gewoon ook nog wennen hoe ze eruit zien. Nu kijk je nog met een andere bril naar je borsten. Heel kritisch en alles moete kloppen zeg maar terwijl van nature een borst nooit perfect is toch. Geen 2 tepels zijn nooit precies hetzelfde of even groot. Straks weet je niet beter en zijn ze onderdeel van je. Mijn vriend vindt het ook nog zo gek. Hij zegt het is ineens of ik naar de borsten van een vreemde kijk. Niet gek he na bijna 14 jaar dan is het ineens helemaal anders voor hem

Deel dit bericht


Link naar bericht
Delen op andere sites

@mmmaaike Thx voor de reminder. Had ik even nodig. ;) Ik ben gisteren ook veel te druk geweest. Nu wat rust inplannen dus. Hoe verloopt het verder bij jou? Heb je nog pijn? Voelen jou borsten nog hard aan? (Zo'n beetje als bij borstvoeding, mocht je daar ervaring mee hebben. )

Deel dit bericht


Link naar bericht
Delen op andere sites
Gast LiaLa

Fijn dat alles zo voorspoedig verloopt. Littekens horen nu eenmaal bij. We zijn er nu ook helemaal op gefocust, straks wordt alles weer normaler en dan zul je zien is het ineens minder rood of minder stug. Over een poosje mag je aan de gang met littekencrème. Ik ben vandaag voor het eerst naar de sauna geweest en natuurlijk was ik mij bewust van mijn littekens. (de mijne is aan een kant echt niet mooi) maar ik heb me heerlijk kunnen ontspannen en vond mijn borsten toch echt het mooist van allemaal :)  

Deel dit bericht


Link naar bericht
Delen op andere sites



×
×
  • Nieuwe aanmaken...