daphnedaphne

Bronze Member
  • Content Count

    86
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

daphnedaphne last won the day on February 25

daphnedaphne had the most liked content!

Community Reputation

34 Excellent

1 Follower

About daphnedaphne

Recent Profile Visitors

261 profile views
  1. Hoi Lies-L, Wat fijn om te lezen dat je pijn een stuk minder is. Dat is echt een opluchting. Ook ik vond het met de bh veel fijner na het drukverband en was ook veel minder benauwd. Mijn borsten voelden een paar dagen later ook veel strakker aan en waren groter dan de dagen ervoor, maar dat is al snel weggetrokken. Geen zorgen nog over maken hoor ๐Ÿ˜Š En over je praktische vraag: ik heb mezelf na 8 dagen geloof ik gewoon weer gedoucht en als je je nek scheef houdt kun je prima je haar zelf wassen. Ik mocht na twee weken al langzaam mijn armen boven mโ€™n schouders bewegen zo lang het maar comfortabel voelt. Morgen ben ik drie weken PO. Ik kan heel veel doen zonder mijn armen boven mโ€™n schouders te doen, maar als ik nu mijn haar was houd ik mijn nek redelijk recht, dus komen mโ€™n armen wel wat boven mโ€™n schouders uit. Zo krijgt iedereen een ander advies, dus hou je maar wel gewoon aan die zes weken. Maar over een paar dagen kun je echt prima zelf douchen en je haren wassen. Ook borstelen ging mij goed af terwijl ik altijd veel knopen heb na het douchen. Je moet er gewoon wat meer tijd voor nemen dan normaal en dan gaat het goedkomen ๐Ÿ˜‡ Wil je nog een heel fijn herstel wensen en geniet van je nieuwe borsten ๐Ÿ˜ bij mij veranderen ze echt met de dag voor mโ€™n gevoel en zijn ze zoveel zachter dan 2,5 week geleden. Echt leuk dat je dit ook allemaal nog gaat meemaken. Het ergste heb je in ieder geval gehad! Liefs
  2. Heeel veel succes morgen! Zo leuk dit! Eindelijk jouw dag ๐Ÿ˜ gaat helemaal goedkomen allemaal!
  3. Aaah lief, ik wilde graag uitgebreid zijn in de hoop anderen een beter beeld te kunnen geven. Nu gaat het echt super met me! Hierboven kun je mijn tweede verslagje lezen als je wilt. Ben er echt suuuper blij mee! Voor jou schiet het ook al echt op, zooo leuk!
  4. Vandaag ben ik 8 dagen po en het gaat echt heel goed met me. Ben er zelf ook verbaasd over, maar heb eigenlijk nauwelijks nog pijn. Ik doe natuurlijk wel rustig aan en wandel stukjes, maar hou er wel rekening mee dat ik de neiging heb om meer te doen en dat dat dus echt niet de bedoeling is. Ben echt wel een beetje trots op m'n lichaam. Maar goed, we zijn er nog niet. Kapselcontractie zou altijd nog kunnen komen, dus het blijft nog steeds spannend. Wel had ik afgelopen dinsdag moeite met opstaan en ik voelde een gekke steek in mijn rechterborst. Het deed niet super veel pijn, maar het voelde alsof allemaal vocht/bloed zich binnen de borst aan het verplaatsen was en alsof mijn wond uit elkaar zou knallen. Heel eng en naar gevoel. Mijn vader heeft me uit bed gehaald en zei dat ik me niet zo druk moest maken en dat dat echt niet zou gebeuren. Heb die dag maar rustig aan gedaan en de borstspier niet meer gebruikt, waardoor ik het ook niet meer voelde. Afgelopen donderdag had ik mijn eerste controle. Mijn borsten zagen eruit naar verwachting en waren erg mooi volgens de specialist. Ook begonnen ze mooi soepel te voelen en had geen harde plekken. Ze haalde de pleisters van mijn wonden af en daar had je het: rechts was dus toch wel open gegaan voor een deel ๐Ÿ˜ฑ goed dat je er bent zei ze. Ik vertelde haar dat ik dat al dacht en dat ik dus echt niet gek was dat ik dat had gevoeld. Ik moest gaan liggen en ze heeft de hele wond schoongemaakt en heb er nu acht hechtpleisters op ofzo. Nu kwam het mooie. Op de een of andere manier kwam het naar voren alsof ze dacht dat ik al langer de operatie achter de rug had. En ja hoor, ze dacht dat het twee weken geleden was, dus ik zei: eeuuuhm mevrouw, ik ben nog maar zes dagen po. Ze zei: potverdorie, normaal heb ik alleen patiรซnten die al twee weken po zijn, maar dan zien je borsten er al helemaal fantastisch uit! En alleen maar goed dat je er nu bent, want nu hebben we iets aan de wond kunnen doen. Het had verder kunnen scheuren natuurlijk en ook al was er niks gebeurd, was die wond daar niet mooi aan elkaar gaan hechten wat weer leidt tot een lelijker litteken. Ik vond het zelf ook al zo vreemd, want ik had meerdere afspraken staan op mijn kaartje en het was dus blijkbaar toch een foutje van het ziekenhuis. Over twee weken moet ik alsnog terugkomen en dan gaat ze mijn wond checken. Vond ze een fijner idee en ik zelf ook wel. Als de wond nat wordt, mag ik gelijk bellen, omdat ze geen enkel risico wil lopen op een infectie die naar de prothese kan trekken. Dus ben wel erg blij dat ze me zo goed in de gaten houden en me serieus nemen. Ik maak me in ieder geval niet meer druk. Nu er zoveel hechtpleisters zitten voelt mijn borst ook veel minder strak aan en trekt de wond niet meer zo. Dussss toch wel weer wat meegemaakt deze week, maar het is allemaal goed nu. Voor de rest gaat het dus echt super! Zo zie je maar weer, een zware start kan al snel omslaan in een goede voortgang. Een week geleden dacht ik nog hoe ik in godsnaam ooit zou herstellen. Daar ben ik nu niet meer bang voor. Heb me vanmorgen voor de eerste keer zelf gedoucht, dus ben helemaal blij! Ook de mensen om me heen vinden de borsten prachtig bij me staan. Alleen die torpedo nipples zijn wel een dingetje ๐Ÿ˜‚ ze zien er in de bh echt huge uit en ze prikken door alle hempjes/shirtjes heen. Iemand nog tips? Heb het gevoel dat iedereen gelijk naar m'n tepels kijkt als ik langsloop hahaha
  5. Hee, ik heb (nog) geen album. Ben daarover aan het twijfelen. Als ik het ga aanmaken voeg ik je toe
  6. Hee Deemmii, Wat leuk dat je je borsten gaat vergroten! Spannend zeg! Ik herken je struggle echt heel erg, want ik wilde stiekem ook altijd een D. Ik was zelf helemaal plat en heb het dus vergoed gekregen. Ik ben 1.72 m en 58 kilo. Ik heb afgelopen vrijdag 300 cc anatomische prothesen gekregen van Mentor en ze zijn dual plane geplaatst. Ik weet dat ik nog maar 6 dagen po ben, maar draag nu een sportbh maat 75C. Deze valt erg ruim en ook een 75D kan ik aan. Moet zeggen dat de 75C begint te knellen, terwijl ze bij de nacontrole vanmorgen zei dat ik niet super veel zwelling heb. Daarnaast heb ik bij bhโ€™s gekeken en als ik het zo zie weet ik bijna zeker dat ik wel op een D uitkom straks qua bh-maat. De chirurg verwachtte ook een 70D bij mij en misschien zelfs 70E. Denk alleen wel dat de zichtmaat een volle C is. Zichtmaat is toch altijd anders dan de werkelijke bh maat. Hopelijk heb je hier iets aan en stelt dit je wat meer gerust ๐Ÿ˜Š๐Ÿ˜Š Heel veel succes met je borstenproces en geniet ervan!! Liefs
  7. Jaaa ben er echt super blij mee! Vanmorgen eerste controle gehad en ze zagen er super uit volgens de specialist. Alleen is mijn rechterwond open gegaan voor een deel zoals ik al dacht, dus daar zijn een heleboel nieuwe hechtpleisters geplaatst. Maar goed dat ik vanmorgen langs moest komen ๐Ÿ˜Š Heb net in je album gekeken en super mooie borsten heb je zeg ๐Ÿ˜ ze zijn al echt mooi gedaald en ze zien er soepel uit. Mag je trots op zijn! Lekker genieten met zโ€™n drietjes haha
  8. Hoi Sylver, Ik heb af en toe eens met je mee gelezen. Wat super om te horen dat het zo goed gaat met je herstel en dat je zo blij bent met je borsten. Ik heb zelf afgelopen vrijdag Mentor 300 cc anatomische prothesen dual plane gekregen en had zelf helemaal niks. Daarom heb ik het ook vergoed gekregen. Nu ben ik alleen maar nieuwsgierig naar wanneer ze een beetje gaan dalen en soepeler worden. Ben daarom erg benieuwd naar jouw album, omdat jij ongeveer even grote protheses hebt gekregen. Zou ik heel misschien mee mogen kijken? Liefs Daphne
  9. Dankjewel Pelle ๐Ÿ˜Š Ja, ik zou liegen als ik niet zou zeggen dat het heftig was, maar het was het echt allemaal waard. Hoe erg ik er op dat moment mee zat, zo snel ben ik het nu eigenlijk al een soort van vergeten. Het is natuurlijk bij iedereen anders, dus het kan zomaar zijn dat het bij jou veel beter gaat. Als ik een album aanmaak zal ik je zeker toevoegen. Ik ben er goed over aan het nadenken, maar weet het nog niet zeker. Ik snap je heel goed hoor, want ik had zelf ook een enorme behoefte aan voor en na foto's van vrouwen die in dezelfde situatie zaten als ik zodat ik een beter beeld zou hebben van het aantal cc's en de resultaten ervan. Ik was van tevoren ook heel bang voor het overgeven, maar ze geven je tijdens de operatie al een middel dat de misselijkheid tegengaat. Ik heb ook van tevoren aangegeven trouwens dat ik heel bang was om misselijk te worden. Geef alles aan waar je bang voor bent, want daar houden ze rekening mee. Toen ik uiteindelijk wakker werd was ik echt totaal niet misselijk en de hele vrijdag is dat zo gebleven. 20 tot 40% wordt alsnog misselijk ook al hebben ze medicatie gekregen, maar dan kun je altijd nog vragen voor extra medicatie. Het middel is natuurlijk wel een keertje uitgewerkt en dan kan je lichaam alsnog reageren, omdat de narcose nog een paar dagen in je lichaam zit. Als ik jou was zou ik gewoon je vinger in je keel steken als je eenmaal misselijk wordt, want dan ben je er tenminste van af. De misselijkheid begon bij mij dus de volgende dag en ik had het drukverband eraf. Doordat ik toen beter kon ademen, had ik ook veel minder pijn en was die misselijkheid ook nog wel te doen. Ik ben gewoon lekker in bed blijven zitten en heb een emmer gepakt, dus dan hoef je ook niet over het toilet te hangen. Dat kan ook nog wel schelen hoor denk ik. Het overgeven deed bij mij ook niet echt pijn, dus als je daar bang voor bent stelt dit je misschien gerust. Je moet proberen om geen spieren aan te spannen en het maar gewoon laten gaan zoals je lichaam het doet. Dat deed bij mij geen pijn. Ook een tip trouwens voor als je moet niezen, lachen of hoesten. Als je het aan voelt komen en je krampt al in elkaar, doet het veel meer pijn. Jij heeeel veel plezier met het uitkijken naar je operatie! Het komt echt allemaal goed en het is voor een super doel. Het kan een aantal weken lastig zijn en het herstel duurt gewoon lang, maar kom op, je kan straks jaaaaren met de mooiste boobies ever
  10. Hee, dankjewel! Erg lief ๐Ÿ˜Š heb net mโ€™n eerste wandeling gemaakt van 20 minuten, zo fijn! Zo zie je maar weer hoe snel alles kan veranderen. Super spannend dat je over 3,5 week mag ๐Ÿ˜ de tijd vlieeegt! En geloof mij, voor de operatie en narcose hoef je echt echt echt niet bang te zijn! Ze zijn zo lief voor je en bij de narcose denk je op een gegeven moment: het is nu wel fijn om mโ€™n ogen gewoon te sluiten. En het stuk tussen dat je nog bij bent en echt in slaap valt, weet je niet eens meer. Bij wijze van doe je je ogen na 3 minuten weer open en het is al gebeurd. Echt niet over in zitten! Het is super fijn haha Veel plezier met aftellen en geniet straks van je mooie boobies!
  11. Ja, super herkenbaar! Alleen de tweede nacht ging ook heel slecht. Ik werd zo misselijk en zwetend wakker, twee keer overgegeven, verschrikkelijk. Gisteren ben ik voor de eerste keer gaan douchen en voelde me daarna gelukkig een heel ander mens. Alleen boven de littekens was ik een beetje geel, maar de borsten zagen er super uit. Die geruststelling doet ook wel echt wat met je. Ik heb alleen in mijn rechterborst als ik bijvoorbeeld iets overeind moet komen, dat die dan een beetje opwarmt ofzo. Het doet geen pijn, maar het voelt wel gek. Heb jij dat ook? Je kan toch niet altijd voorkomen dat je iets kracht gebruikt om overeind te komen? Je gebruikt je borstspieren in het dagelijks leven zoooveel. En heb jij ook rugpijn door het platliggen? Ooooh weer heel herkenbaar! De naproxen... groot gelijk dat je daar mee bent gestopt! Ik slikte diclofenac en elke keer als ik dat had genomen werd ik dizzy en erg slap. Ik wilde sudoku's maken (๐Ÿ˜‚) maar kon bijna niet eens schrijven, zo weinig kracht. Daarnaast ging mijn hart telkens tekeer waardoor ik van die paniekerige en angstige gevoelens kreeg. Las op internet dat dat bijwerkingen waren. Ik ben zelf altijd iemand die het liefst geen medicijnen gebruikt, dus ben zaterdagavond al gestopt met die troep. En voila, weg is het. Ik leef op paracetamol en dat kan ik prima aan. Heel fijn om te horen dat je eindelijk een beetje lekker kunt slapen. Het is wat met die borsten, maar nu worden we wel blij van de kleine dingetjes haha ๐Ÿ˜‹ die hoofdpijn erbij is natuurlijk ook niet fijn, dus goed dat dat nu ook minder wordt. Kan inderdaad van de paracetamol komen en gelukkig dat het dan daar van komt denk ik dan maar. De bloeduitstorting blijft nog wel een spannend dingetje voor je.. ik leef met je mee! Het kan lang duren voordat zoiets wegtrekt, dus gelukkig merk je al dat je borst minder gezwollen is. We gaan van het beste uit! Heb jij aankomende donderdag weer een afspraak? Mogen dan je hechtingen eruit? Ik heb donderdag wel mijn eerste afspraak. Ben benieuwd!
  12. Jaa, ik weet nog dat jij dat ook had inderdaad. Ben ik gelukkig niet de enige. Je hebt ook helemaal gelijk hoor. Als het straks beter gaat dan denk je: oh, die paar daagjes dat je je zo slecht voelt is het echt wel waard voor die mooie borsten waar je zo lang profijt van hebt. Vannacht ben ik wel weer heel slecht geworden en heb twee keer overgegeven. Moest ook heel erg zweten, maar had gelukkig geen koorts. Is gewoon de narcose denk ik nog.. Ik heb net voor de eerste keer gedoucht en voel me weer een heel ander mens. Borsten zijn nog mooier dan gisteren omdat ze nu ook meer de ruimte krijgen om zich te settelen, aangezien ik gister nog strak drukverband om had. Dankjewel voor je lieve berichtje en komt vast helemaal goed
  13. Oh jeetje zeg, dat klinkt heftig! Dat lijkt me erg schrikken opeens zo'n heftige bloeduitstorting. Goed dat je zo snel weer terecht kon en hopelijk trekt het zelf weg... Opnieuw onder het mes is absoluut geen pretje, dus ik duim voor je. Hou me op de hoogte hoe het gaat. Snap dat je er wel erg van geschrokken bent... Sterkte Kippie en hopelijk knap je snel op! Hier boven kun je mijn verslag lezen :)
  14. Hoi lieve allemaal, Het wordt een lang en uitgebreid verslag, maar ik merkte zelf dat ik daar ook behoefte aan had bij anderen, dus vandaar dat ik hiervoor heb gekozen. Daar ben ik weer! Gisteren was dus mijn operatiedag en voel me nu fit genoeg om een verslag te typen. Ik mocht me dus gisteren om 8:15 melden in het ziekenhuis. Had eigenlijk helemaal geen zenuwen, omdat het nog zo onwerkelijk voelde. Werd door een hele lieve mevrouw naar de afdeling gebracht waar ik even moest wachten met mijn moeder en goede vriendin. Al snel kreeg ik mijn kamer aangewezen en kreeg ik te horen dat ik de kamer voor mezelf had de hele dag, dus daar was ik super blij mee! Dan heb je ook geen 'last' van anderen en mag het bezoek gewoon de hele tijd bij je blijven. Mijn operatie stond om 10:15 gepland, later dan de bedoeling was, dus ik verwacht dat er een spoedoperatie tussendoor is gekomen. Een tijd later kwam de verpleegkundige naar me toe dat ik me mocht klaarmaken voor de operatie: ik moest naar het toilet, moest mijn charmante operatiejurkje aandoen en in bed gaan liggen. Al gauw werd ik opgehaald door twee verpleegkundigen om naar de recovery gebracht te worden. Ze waren echt hartstikke lief voor me. In de recovery werd ik naast andere patiรซnten geplaatst die ook nog geopereerd moesten worden en aan de andere kant lagen de patiรซnten die net geopereerd waren. Daar werd ook mijn infuus geprikt en dat viel echt heel erg mee. Ik kreeg hem in de zijkant van mijn pols, dus ik kon ook alle bewegingen gewoon maken met mijn hand. Moet zeggen dat daar de zenuwen wel begonnen, want ik moest nog best lang wachten voor ik naar de operatiekamer gebracht werd. Uiteindelijk werd ik opgehaald door twee jonge mensen, een man en een vrouw, om naar de operatiekamer gebracht te worden. Ze stelden allemaal leuke vragen en complimenteerden mijn mooie nagels. Ja, gellak mocht ik dus ophouden, het enige charmante aan mij die dag. ๐Ÿ˜‚ In de operatiekamer ontmoette ik pc Wijbenga opnieuw en we begonnen gelijk allemaal grapjes te maken. 'Welkom in de bouwplaats' zei hij. Ik mocht op de warme operatietafel gaan zitten en er werd afgetekend bij mij. Deze operatietafel lag best comfortabel moet ik zeggen. Ik vertelde nog wel even dat ik erg bang was voor de narcose, omdat mij het heel naar leek om een soort van weg te vallen zonder dat je er iets tegen kan doen. Logisch natuurlijk, maar dat idee vond ik gewoon naar. Ze stelden me uiteraard gerust. Ik mocht mijn handen op twee zijsteuntjes leggen en er werd mij verteld dat ik een zware pijnstiller ingespoten kreeg waardoor ik 'een beetje' licht in mijn hoofd kon worden. Nou, ik heb het geweten hoor. Ik weet niet hoe het voelt, maar ik voelde me echt super high worden. Ik kreeg een zuurstofkapje op: hier wat zuurstof, zuurstof is het lekkerste wat er is. De vrouw zei: nee joh, dat is een borrel. Wil je zuurstof of een borrel? Ik zei: een borrel natuurlijk!! En ik was weg. Drie minuten later werd ik weer wakker op de recovery haha natuurlijk niet waar, maar het voelde absoluut wel zo. Ik opende mijn ogen en er stond een vrouw naast mij: het zit erop meiske, doe je mond maar open. En mijn zuurstofslang werd uit mijn mond gehaald. Ik zag verderop een klok hangen en deed mijn uiterste best om de tijd te bekijken. Lukte voor geen meter met die duffe kop van me. Het enige wat ik dacht was: blijf wakker, blijf wakker, ik wil naar m'n kamer en mama zien. En dat lukte. De operatie duurde 50 minuten en werd om 11:20 naar de recovery gebracht. Om 11:40 werd ik wakker. Het tweede wat ik dacht was: yes, ik ben niet misselijk! Het derde wat ik dacht: oh joh, het doet wel pijn, maar ik kan het prima verdragen. Dit wordt een makkie. Er werd me een waterijsje aangeboden omdat ik zo hees was en heb deze lekker opgesmikkeld. Ik was klaar om naar mijn kamer gebracht te worden, maar de verpleegkundigen kwamen maar niet opdagen. Volgens de verpleegkundige op de recovery waren ze aan het lunchen en ik kon eindelijk mijn grap uitspreken: oh, geeft niks, 'k heb tiet zat nu!! (Ik heb tijd zat) zoals ze dat in Twente altijd zeggen. Ze moest lachen. Uiteindelijk werd ik naar mijn kamer gebracht en mijn moeder en goede vriendin waren onderweg. Ze vonden me er goed uitzien en ik was best helder. Wel werd de pijn met de 5 minuten erger. Maaaaar toen... een uur later ging het echt heel, heel slecht met me. Ik heb een hoge pijngrens, maar dit was echt de verschrikking. Kreeg daarnaast ook nog enorme rugpijn door het liggen in een verkrampte houding. Het bed werd opnieuw voor me versteld en dat hielp gelukkig wel een beetje. Ik moest plassen en de verpleegkundige hielp me met mijn infuus naar het toilet toe. Staan was de hel. Die zwaartekracht was echt heftig en had zo'n pijn. Plassen ging verder prima en kon ik zelf doen. Ik stond op van het toilet en de verpleegkundige opende de deur. Ik voelde me heel slecht worden en dacht: ik moet zo snel mogelijk dat bed weer in. Ik plofte neer in bed en alles begon te draaien. Het zweet brak me aan alle kanten uit. Mijn hoofd, mijn haren plakten in mijn nek, mijn voeten en zelfs mijn je weet wel begon te zweten als een otter... Lijkbleek lag ik op bed met lijkbleke lippen. Kreeg onmiddelijk medicatie en dat hielp gelukkig snel. Maar de pijn die ik die dag had, is niet te beschrijven. Ik wil niemand bang maken, want ik was vast een uitzondering. Heel langzaam begon ik me beter te voelen, maar mijn bloeddruk bleef erg hoog en had koorts. Ik heb uiteindelijk tot 19:45 in het ziekenhuis gelegen, dus dat is best heftig te noemen voor een borstvergroting. Ben wel echt ontzettend blij dat ze zo de tijd voor me hebben genomen en me zo goed in de gaten hebben gehouden. De verpleegkundigen waren enorme schatten! Ik vond het zelfs jammer om afscheid van ze te moeten nemen. Thuis aangekomen was ik echt gesloopt. Ben om 22:30 naar bed gegaan en heb in totaal drie uurtjes geslapen, dus mag niet klagen van mezelf. Werd om 5:15 wakker met enorme pijn. Alles was beurs, alles voelde blauw en kon niks bewegen. Heb gewacht tot mijn vader wakker was en hij heeft me uit bed gehezen. Wat een pijn, wat een pijn weer. Wat gegeten en gedronken en eindelijk mocht mijn drukverband eraf. WAT EEN OPLUCHTING! Ik kon weer normaal ademen en eindelijk kon ik de pijn een soort van wegpuffen. Ik voelde me gelijk een ander mens. En niet al te onbelangrijk: mijn tieten waren gewoon f*cking mooi! De wonden waren erg schoon, nog nergens blauw of geel, dus ik was helemaal happy. Tijdens het aantrekken van de sportbh werd ik opeens weer heel duizelig. Daarna voelde ik me weer super slecht. Begon toen ook met overgeven. Deze ochtend en middag waren weer de hel, niet overdreven. Sinds een paar uurtjes voel ik me echt weer top. Ik heb nauwelijks pijn, nouja, ik kan het goed handelen en kan goed zelf uit bed komen en dingen doen. Ik heb oefeningen gekregen om te doen en deze gaan me aardig goed af. Als het vanaf nu zo blijft gaan, ben ik een gelukkig mens. Maar wil hier niet te veel van uitgaan, omdat ik echt een zware 1,5 dag achter de rug heb. De komende dagen rustig aan doen en me vermaken met goede films en series. Ga veel bezoek krijgen, dus dat is ook gezellig. Nou, dat was dan mijn uitgebreide verslag. Ja, het is echt super pijnlijk geweest bij mij en ik dacht alleen maar: hoe gaat dit ooit herstellen? Maar heb alweer gemerkt hoe snel je weer vertrouwen kunt krijgen in je lichaam. Voor nu gaat het een stuk beter en ja, als ik hier opnieuw voor kon kiezen, had ik het zeker gedaan!!! Liefs mij xx