Kelster

Kelster : 3 december 2018 : Dr. Mesters : Velthuis Kliniek

Recommended Posts

Hoi allemaal,:48:

ik ben Kelly,  27 Maar en wil al sinds mijn 18e een borstvergroting. 

 

Het word dus eens tijd om hier werk van te maken. Eigenlijk zou ik dit al eerder gedaan hebben maar door studie en een flinke burn-out is het er niet van gekomen. Momenteel ben ik aan het opkrabbelen uit mijn burn-out en kan ik hopelijk na de zomer de ingreep laten doen. Mits ik lichamelijk en conditioneel maar ook geestelijk het aan kan. 

 

De burn-out heeft me heel ver gebracht. Ik was vroeger nooit ergens bang voor maar ik begin me nu al zorgen te maken over vanalles en nog wat.

 

Ik hoop daarom hier wat te lezen over meiden die dit ook hebben mee gemaakt en hoe dit is bevallen. Bijvoorbeeld ervaringen met stress op je lichaam zowel voor als na de behandeling en het herstel.

 

Daarnaast ben ik nog zoekende naar wat ik precies wil (grote/vorm/soort implantaten ) en bij welke kliniek ! 

 

Het lijkt me leuk dames te ontmoetten met dezelfde struggels zowel met of zonder burn-out ! Ik ben open voor alle advies ! 

 

Tot snel ! :3: X

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi Kelly,

 

Welkom hier. Ik heb zelf nooit een burn out gehad gelukkig, maar wel ook heel lang onzeker geweest over mijn borsten.  Ik heb er zelf nooit een moment spijt van gehad. Het geeft je alleen heel veel zelfvertrouwen, en als je goed in je vel zit straal je dat ook uit. Er zijn vast veel goede artsen die je goed kunnen adviseren, en als je aan geeft wat je graag zou willen met voorbeelden van jij mooi vind kom je er vast wel uit. Ik zelf ben pas door dr Nio geopereerd en heel tevreden over hem. dat kan via olvg of parkkliniek. Maar er valt hier genoeg in te lezen voor je;) 

Plan gewoon meerdere afspraken voor goed advies. 

 

Heel veel succes!

 

Groetjes,

 

Mel

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hi Kelly,

 

Spannende tijden voor je! Wat fijn dat je de goede kant weer op gaat en deze operatie zal hopelijk een opsteker zijn. Het geeft echt een boost. Het is zeker een beetje uitdagend en emotioneel, maar in de goede zin. Als ik je twee tips mag geven: je geeft zelf al aan dat je lichamelijk in conditie wilt zijn. Ik heb zelf extra getraind en was daar erg blij om tijdens de eerste dagen na de operatie. Je kunt jezelf makkelijker omhoog helpen. Je boet toch al wat in door zo’n ingreep, dus wat extra reserves kunnen geen kwaad. 

Andere tip komt ook uit eigen ervaring en eentje die misschien makkelijker is gezegd dan gedaan. Ik voelde me goed na de ingreep, maar bij een beetje spanning reageerde mijn lijf meteen. Borsten werden gevoeliger en warm. Dus de “zen” knop aan. ^_^

Ik moest echt even loslaten dat ik afhankelijk was en niet kon doen wat mijn hoofd wilde. 

 

Heel veel voorpret gewenst en succes!

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi kelly, een burn out heb ik nooit gehad. Wel een sociale fobie.... prive wil ik je daar best over vertellen hoor. Maar zo praat ik er eigenlijk niet over behalve dat ik met veel hulp er wel overheen ben gekomen. Mijn bv was de kers op de taart! Dr nio heeft me heel gelukkig gemaakt met 370 cc hydrogels!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Hoi Mel,

 

Bedankt voor je berichtje! Ik ga binnenkort eerst op een consult maar ook dat vind ik heel spannend. 

Ik wil ook meerdere afspraken plannen en mij goed laten adviseren. Mag ik vragen welke maat je had en naar welke maat je bent gegaan? mijn bh's zijn A70 maar eigenlijk te groot :(  ik wil gewoon borsten ipv de lelijke ' vettietjes' zoals ik ze noem. ik moet me denk ik eerst laten voorlichten wat de mogelijkheden zijn voor mij maar een B lijkt voor mij al geweldig! :wub:  

 

ik zal ook even op jouw profiel lezen over je ervaring! 

 

xx

 

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Hoi gastmama, 

 

Dankje voor je reactie. Een sociale fobie is voor mij niet van toepassing ( al weet ik niet zo goed wat het inhoud, maar het lijkt me vreselijk) Goed om te horen dat je er overheen bent. ik heb wel wat andere dingen zoals angst en paniek aanvallen maar dat blijkt een bijkomendheid te zijn van een burn-out. ik denk alleen niet dat een borstvergroting mij gaat helpen om uit een burn-out te komen omdat ik gewoon overwerkt ben geweest en mentaal en fysiek was uitgeput. Maar het zal mij wel helpen om eindelijk vrouw te voelen en gelukkiger te zijn met mijn lichaam en het kopen van kleding. ik heb nu A70 ( althans dat is te groot) en in bikini vind ik vreselijk. ik bedek mijzelf dan het liefst.

370cc zou voor mij denk ik wel te veel zijn ( al snap ik ook nog niet zo veel van al die termen haha)

 

Thanks voor je reactie en ik ga Dr nio eens opzoeken!

 

 

xx  

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ik had een 75 a en woog toen 60 kg en 1.75 lang. Ik vroeg ook om een b cup maar het werd een c cup met anatomische 245 cc. Maar staar je vooral niet blind op die cupmaten want het is niet te vergelijken met natuurlijke borsten. Het oogt altijd kleiner. Nu wilde bij mijn tweede bv (15 jaar later) de ronde. Ik was altijd tevreden met de anatomische hoor, maar ze waren wat smaller en als mensen me een knuffel gaven voelden ze twee harde bolletjes;) Denk dat de ronde wat zachter zijn, maar dat moet je maar even vragen.

Ik zal je vanmiddag wel even toevoegen, daar is nog een foto van mijn eerste bv bij. Ondertussen waren ze wel wat minder strak gaan staan na borstvoeding en 2 zwangerschappen. Heel veel succes. 

 

Xxx

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi,

Hier heb je een lotgenoot, maar ik heb nog maar net de diagnose "burn out" Dus ben nog een beetje zoekende hoe en wat. Ook hoe ik ontspanning en rust kan vinden. Erg moeilijk met 2 kinderen.

 

Maar ik had dus ook een 70a en heb in april mijn hersteloperatie gehad, ik heb nu 355cc motiva full en kom op een 70D maar het valt best mee. Het klinkt altijd zo groot. Mijn profielfoto is het resultaat. 

 

Gr Jen 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi jen, 

 

Op je profiel foto lijkt het ook geen D .. D klinkt zo groot maar Volgensmij valt het reuze mee. T is allemaal lastig  hoor ik heb ook echt last van keuze stress om alles.

 

Maar wat ik belangrijker vind is dat het goed met je gaat .. denk je dat de borstvergroting ook met je burn-out te maken heeft gehad / of heeft ?  Als je er over wilt praten mag je me altijd een pb sturen, ik heb alleen geen kinderen maar wel ADHD wat mij tegenhoud om rust te pakken ! 

 

Sterkte met alles ! Xxx  

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi, 

Ja dat denk ik wel, jij kunt mijn verhaal lezen als jij op mijn profiel kijkt zie onderaan staan verkeerde protheses geplaatst, als je het leest weet je wat de druppel was voor mijn burn out. Ik heb weekelijks gesprekken met een psycholoog maar moet toch een manier vinden om te ontspannen. Wat doe jij? Hoe ga jij met je burn out om? en je omgeving? Mag ook in een pb als jij wil. 

 

xxx jen 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Heb ADD en HSP (snel overprikkelt, lijkt op een heel kortdurende burn-out), misschien moet je mijn topic even lezen.

Heb daar ook best veel geschreven over hoe het erna ging.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Ja ik heb ook ADD en ben zelf heel druk en onrustig altijd ze noemen t ook vaak een ADD / ADHD combinatie. 

overprikkeld ben ik ook snel maar daar kon ik goed mee omgaan totdat alles me te veel werd. ik wil ook te veel en neem te veel hooi op mijn vork en als er dan iets traumatisch gebeurd en je hebt twee banen dan ineens gaat het fout.. helaas.. de ADD zorgt er wel voor dat ik langzaam en slecht herstel, want als je mij 1 vinger geeft en ik heb een goede dag met een goed humeur... dan sta ik al weer te stuiteren en een paar uur later kan je me weer oprapen omdat ik in elkaar gezakt ben. mijn hoofd is druk en mijn lichaam is op.. eerst kon ik ook niet meer na denken maar gelukkig is die tijd over.. ik zal eens je topig lezen! thanks voor je reactie xxxx

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi Kelly,

 

Ik lees even mee in jouw topic :) Ik kan je nog niet vertellen hoe het herstel van een borstvergroting gaat met een burn-out maar ben ook wel benieuwd of anderen die ervaring al wel hebben.Ik zit momenteel in een burn-out omdat ik emotioneel teveel belast ben geweest de afgelopen jaren. Teveel hooi op mijn vork genomen en altijd maar sterk willen zijn en alles perfect willen doen als alleenstaande moeder. Ik merkte al een jaar dat het niet goed met mij ging en mijn lichaam niet meer wilde maar toch gewoon doorgaan.. tot ik sinds eind maart niks meer kon. Ik ben een enorme piekeraar en ook over een borstvergroting pieker ik al 10 jaar. (ben nu 33) Ik heb ondanks dat ik nog aan het begin van het herstel van de burn-out staat toch de knoop doorgehakt dat ik mij deze zomer wil laten opereren. Zodat ik dat in ieder geval uit mijn hoofd kan zetten ;) Vorig jaar al bezig geweest met een vergoeding aanvragen, afgewezen, weer beoordeeld worden, weer afgewezen dat ik dit jaar was overgestapt naar een andere zorgverzekeraar om het opnieuw te proberen. Maar gezien de stress wat het oplevert heb ik besloten om de vergoeding te laten voor wat het is en het zelf te betalen.

Ik heb een consult bij Faceland gehad en wordt 13 augustus geopereerd door Dr. Fresow! Eind juli heb ik een consult met hem en wordt het definitief hoeveel cc het wordt. De consultant adviseert Motiva 285cc demi of 315 cc full.

Ik denk dat mijn voorkeur naar de full gaat omdat ik meer vulling aan de bovenkant wil. Ze worden dual plane geplaatst omdat ik zelf niet veel vel/vet heb. Ik ben 1,64 en 52 kg, cupmaat 70 A. Ik wil graag een volle C/ kleine D.

Ik maak me wel zorgen of mijn lichaam het op dit moment wel aankan. De operatie is over 2 maanden maar aangezien ik mij nog steeds zo vermoeid voel als 2 maanden geleden vraag ik mij of ik me in augustus al wel wat beter voel. Maar ik wil dit zo graag!:wub:

Share this post


Link to post
Share on other sites

 

Hoi SummerAA,

 

Bedankt voor je berichtje! ik denk dat we wel een beetje het zelfde zijn en willen..

ik zit ook nog met het zelfde in mijn hoofd: gaat mijn lijf dat wel trekken. Ik ben vaak moe, maar dat neem ik nog wel voor lief. 

 

Eigenlijk staat mijn lijf nogsteeds op een extreme hoge spanning waardoor ik ergere gezondheidsklachten hebben die soms best angstaanjagend zijn. We kunnen eens via PB kletsen als je wilt! ;) 

 

Iedergeval ben ik as week weer bij mijn HA omdat hij mij momenteel begeleid met medicatie etc en ga het eens aankaarten wat hij er van vindt, en dan ga ik daarna zsm een afspraak maken om alvast wat informatie op te doen en me voor te bereiden! 

 

jij hebt de knoop dus al doorgehakt! Probeer goed te luisteren naar je lichaam en op jezelf te letten ( het advies wat iedereen mij geeft, en die ik zelf niet altijd opvolg. Maar ik wordt steeds meer bewust van het feit dat het moet wil ik beter worden) Dusssssss.... geef ik het advies netjes door.. en hoop ik dat jij er wel wat mee doet xxxx

 

Stuur me een PB als je er behoefte aan hebt!?

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites

Hoi iedereen :)

Ik wil graag men eigen ervaringen delen van de impact die ik zowel mentaal als fysiek ondervonden heb na men bv. Ondertussen al zo’n 8 maanden in het bezit van men boobies :43:

 

Ben zelf ook een adhd’er dus misschien hebben jullie hier wat aan :) 

Ik heb me de eerste weken na men operatie mentaal behoorlijk ellendig gevoeld.

De verdoving zorgde ervoor dat ik een hele tijd sneller moe was en het heeft toch een tijdje geduurd voor dat beter ging.

Vooral niets mogen/kunnen doen vond ik heel moeilijk. Hulp vragen doe ik niet snel en nu kon ik niet anders. Maar ik heb me wel altijd heel goed aan de voorschriften gehouden, voelde me heeeeel erg verantwoordelijk voor een goede genezing :rolleyes:

 

Hoewel ik me goed voorbereid had was het toch lastig om na de operatie alles geregeld te krijgen. Ik woon alleen dus dat maakte het er niet makkelijker op.

Mijn tips: Praat goed met je omgeving over de operatie. Waarom je ze wilt, waarom het voor jou belangrijk is (om iets te doen aan een gezond lichaam), hoe de genezing verloopt, hoeveel hulp je gaat nodig hebben,of je mentaal wat extra ondersteuning kan gebruiken,...

 

Ik voelde me erg onzeker over men borsten na de operatie. (Erger dan voorheen zelfs)  Ik had me gelukkig vooraf goed ingelezen hier op het forum en wist dat het er niet onmiddelijk prachtig ging uitzien (thank god dat ik niet met dat idee uit de operatie kwam!) 

Toch was het erg moeilijk om er allemaal rustig over te blijven. Ik verveelde me te pletter, voelde me beperkt in de meest voor de hand liggende dingen en als je dan nog eens twijfelt of je het wel goed vindt allemaal...niet makkelijk :D 

 

Maar nu 8 maand later dus en ik ben de minder fijne dingen al zo goed als vergeten en voel me niet getraumatiseerd :D 

 

Heel veel succes met je zoektocht!

Ik duim mee dat alles vlotjes verloopt! 

 

 

 

 

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites