hellonewboobs

Members
  • Content Count

    5
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

1 Neutral

4 Followers

About hellonewboobs

Profile Information

  • Gender
    Female

Recent Profile Visitors

1,606 profile views
  1. @Dee_x Dankjewel Ja het was even lastig maar het uiteindelijk volledig waard! Ik las heel vaak '2-3 dagen doorbijten en daarna gaat het een stuk beter', en dat was zeker het geval! Hoera voor nieuwe borsten!
  2. Hallo iedereen! Vandaag ben ik 13 dagen ver dus wordt het eens tijd dat ik mijn verhaal met jullie deel De dag van de operatie verliep over het algemeen zeer vlot. 's Ochtends om 7u50 meldde ik me bij de balie aan, 20 minuten daarna kwam de verpleegster me al halen om me te begeleiden naar mijn kamer (waar ik helemaal alleen op mijn gemakje kon liggen!). Daar werd vervolgens mijn bloeddruk opgenomen en de 'before-foto's genomen. De verpleegster schrok dat ik zo ontzettend kalm was, raar genoeg had ik helemaal geen stress . Ik kon niet wachten om mijn nieuwe boobs te zien. In de mail stond dat het gemiddeld 3u kon duren eer ik naar de operatietafel werd gebracht. Blijkbaar was ik de eerste van de dag (jeej!) en mocht ik om 8u30 al mee naar de operatiekamer. Dit vond ik stiekem wel een beetje eng, ik liep gewoon met de verpleegster mee naar de kamer en moest (enkel met slip aan) op de operatietafel neerliggen. Daar werd ik vervolgens vastgebonden als Jezus aan het kruis en werd mijn infuus ingebracht (eerlijk gezegd had ik hier het meeste schrik voor haha). De verpleegsters, dokters en wie daar ook maar rondliep waren echt super vriendelijk en stelde me enorm op mijn gemak. Ik herinner me nog voordat de verdoving insloeg ze wat small talk deden, rond de helft van het gesprek was ik weg . Daarna begon DE HORROR... Ik werd wakker met een stekende pijn rond mijn borst (wat wel te verwachten was). BLIJKBAAR reageerde mijn lichaam niet zo goed op de narcose, met als gevolg: trillen, beven, schokken en noem maar op. Ik kan jullie verzekeren dat zeker geen deugd deed aangezien mijn borsten ook de schokken opvingen. De verpleegster kwam lachend naar me toe en verzekerde me dat het allemaal normaal was en dat ik gewoon door mijn mond moest ademhalen (easy for her to say..). Ze gaf me wel pijnstillers. Daar lag ik dan te puffen terwijl er naast me andere dames de kamer werden binnengebracht. Ik hoorde ze nog goed zeggen: "Amai, dat viel zeer goed mee", "Ik voel me echt nog goed eigenlijk",... Ja, ik was best jaloers Vervolgens werd ik naar mijn kamer gebracht waar mijn vriend me zat op te wachten. Eindelijk begon het trillen af te nemen en lag ik al wat meer 'op mijn gemak'. Naast mijn bed stond een kast met een grote spiegel, na een glimps op te vangen van de heuveltjes op mijn borst werd er stiekem toch wel een traantje weggepinkt ;). Maar er was geen tijd voor emotionaliteit want kort daarna begon het pas: Extreme stekende pijn, bonken en gloeien. In het begin was het iet of wat dragelijk dus dacht ik het wel weg te puffen. Maar de pijnscheuten werden steeds intenser! Ocharme mijn vriend die daar voor pietsnot zat terwijl ik daar lag te kreunen van de pijn. We belden de verpleegster, legden de situatie uit en vroegen naar pijnstillers. Na een kwartier op baan te zijn kwam ze uiteindelijk terug met het nieuws dat ik GEEN pijnstillers meer kon krijgen omdat ik nog maar net een dosis had gekregen (je kan er nl echt ziek van zijn). Daar lag ik dan... Ik herinner me nog dat ze vrolijk zei: "Maar hey, je hebt nu toch eindelijk hetgeen waar je al zo lang naar verlangde *puppy eyes*" ... GEEF MIJ GEWOON PIJNSTILLERS ! Na een halfuur begon ik gewoon te huilen van de pijn (en ik huil echt niet rap!!), dus belde we de verpleegster opnieuw. Ik smeekte haar gewoon voor pijnstillers omdat ik het echt niet meer aankon. Na weer een half uur op baan te zijn (serieus...) kwam ze uiteindelijk terug met dat goddelijke potje pijnstillers. Vanaf dan werd alles beter.... Het was tijd om naar huis te gaan. Na 3 pogingen tot opstaan zonder flauw te vallen kregen ze me eindelijk in een rolstoel en werd ik naar de auto gebracht. De autorit zelf viel super goed mee, ongeacht een paar deukjes in de baan (ik zeg je, de Belgische wegen liggen er echt verschrikkelijk bij...) . Thuis liep ik als een robot rond maar al bij al viel het allemaal zeer goed mee. Ik installeerde me in de zetel, nam mijn medicijnencoctail en zette wat netflix op. Zo kon ik wel een paar dagen verder Zo, dat was het verslag van mijn operatiedag. Ondertussen zijn we al 13 dagen ver (op mijn profiel kan je voor en na foto's bekijken). Vragen over de dagen erna en mijn ervaringen tot nu toe? SHOOT! xxx Hellonewboobs
  3. Eindelijk mijn borstoperatie! Kan niet wachten!
  4. Hallo iedereen! Op 5 augustus is het eindelijk aan mij en heb ik een afspraak voor mijn borstvergroting bij de Wellness Kliniek in Genk. Ik had overlaatst mijn (eerste) consult bij Dr Damen. Graag wil ik van een kleine B naar een VOLLE C overgaan en Dr Damen besloot voor 230 cc te gaan. Hier was ik op het eerste moment zeker tevreden mee. Hij kwam zeer overtuigend over en het resultaat met de sportbh zag er veelbelovend uit. Nu heb ik de afgelopen dagen toch nog verder op forums zitten lezen en begin ik toch enorm te twijfelen aan de voorgestelde grootte... Ik vertelde hem dat ik voor een 'natural' look (als in: niet overdreven fake) wou gaan maar wil natuurlijk een merkbaar verschil zien (zowel naakt als gekleed). Ik hoop dat hij nu niet te gefocust is op dat natural-gedeelte van het gesprek... Wat denken jullie? Gaat dit voldoende zijn? Ik merk aan de verschillende gesprekken dat het altijd voor iedereen anders is en dat we ons niet blind mogen staren op het aantal cc, maar toch... Ik ben trouwens 1m65 en weeg 60 kg. Ik ben nooit volledig zeker over mijn huidige BH-maat: +- 80B Alvast bedankt!